[Llanvier]

Mi móvil directamente tiene una tecla para comas, puntos y acentos.

[City17]

Habrá querido decir 2, creo yo...

Es que son muy quisquillosos. 

[Lacan]

Un día aprenderé esperanto. Está en mi lista freak.

Esperanto (origine Lingvo Internacia) estas la plej disvastigita internacia planlingvo.[1] La nomo estas derivita de la kaŝnomo, sub kiu la hebrea kuracisto Ludoviko Lazaro Zamenhofo en la jaro 1887 publikigis la bazon de la lingvo. Li intencis krei facile lerneblan neŭtralan lingvon, taŭgan por uzo en la internacia komunikado, tamen ne anstataŭigi aliajn, naciajn lingvojn.
Prelego de Zamenhofo en la 1-a monda kongreso de Esperanto en franca Bulonjo (1905) Dosiero
Kvankam neniu ŝtato akceptis Esperanton kiel oficialan lingvon, ĝi estas uzata de la internacia komuno, nombranta laŭtakse cent mil ĝis du milionoj da parolantoj, el kiuj proksimume unu milon kreas la denaskaj.[2]
Esperanto akiris kelkajn internaciajn distingojn, ekzemple du rezoluciojn de UNESCO aŭ subtenon de konataj personoj de la publika vivo. Nuntempe ĝi estas uzata por vojaĝado, korespondado, interkompreniĝo dum internaciaj renkontiĝoj kaj kulturaj interŝanĝoj, kongresoj, sciencaj diskutoj, origina kaj tradukita literaturo, muziko, teatro, kino, presita kaj interreta raportadoj, radia kaj televida elsendadoj.
La vortprovizo de Esperanto devenas plejparte el la okcidenteŭropaj lingvoj, dum ĝia sintakso kaj morfologio montras ankaŭ slavlingvan influon. La morfemoj ne ŝanĝiĝas kaj oni povas ilin preskaŭ senlime kombini, kreante diverssignifajn vortojn, Esperanto do havas multajn kunaĵojn kun la analizaj lingvoj, al kiuj apartenas ekzemple la ĉina; kontraŭe la interna strukturo de Esperanto certagrade respegulas la aglutinajn lingvojn, kiel la japanan, svahilan aŭ turkan.

[Llanvier]

 Que gran verdad dices en ese texto...

[Ayssha]

Habrá querido decir 2, creo yo...

Es que son muy quisquillosos. 

Habló.